در يک فرضيه جديد، پس از انجام مطالعات گسترده براى کشف پاسخ اين سوال که سياره مريخ چطور اين ظاهر سرخ فام و رنگ گلگون را به خود گرفته است، عنوان شد که اين سياره هميشه قرمز نبوده است. تا اين اواخر تصور مى‌شد که رنگ سياه مريخ حاصل آب مايعى بوده است که دانشمند‌ان گمان مى‌کنند ميلياردها سال پيش بر سطح اين سياره جارى بوده و سنگ‌هاى آن را متلاشى کرده، اما پس از فرود دو مريخ نورد کاوشگر اسپيريت و آپورچونيتى بر سطح اين سياره در سال 2004، اين دانشمند‌ان به شواهدى از مواد خاص دست يافته‌اند که به نظر مى‌رسد توسط آب تخريب شده بودند و اين امر نشان مى‌دهد که غبار قرمز بر مريخ هرگز با آب جارى در تماس نبوده و بنابراين دانشمند‌ان به اين نتيجه رسيده‌اند که در سرخ بودن رنگ اين سياره آب دخالتى نداشته است. جاناتان مريسون، پژوهشگر آزمايشگاه شبيه سازى مريخ آرهوس در دانمارک در اين زمينه مى‌گويد: قرمزى اين سياره براى همه شگفت انگيز بوده و اکنون در اين پژوهش جديد محققان دريافته‌اند که اين مکانيسم احتمالى توجيه مى‌کند، مريخ بدون وجود آب مايع سرخ شده است. در واقع اين پژوهش نشان مى‌دهد که رگه هاى قرمز بر سطح اين سياره نسبتا تازه بوده و اخيرا شکل گرفته است. بر اساس اين فرضيه جديد خرد شدن و سائيدگى ساده سنگ‌ها بر اثر فرسايش مى‌تواند يک ماده معدنى قرمز رنگ توليد کند که گرد و غبار روى مريخ را رنگى مى‌کند. براى آزمايش اين نظريه، مرسيون و دستياران وى نمونه‌هايى از شن‌هاى کوارتزى را در داخل فلاسک‌هاى شيشه‌اى مهر و موم کرده و از يک دستگاه براى به همين ريختن آنها به دفعات مکرر استفاده کردند. آنها دريافتند که اين پروسه آرام که تقريبا شبيه به وزش بادهاى ملايم بر سطح مريخ است، کافى است تا باعث فرسايش سنگها شود، به طورى که حدود 10 درصد از حجم دانه‌هاى شنى کاسته مى‌شود و طى هفت ماه اين دانه ها به ذرات غبار تبديل مى‌شوند. دانشمند‌ان سپس مگنتيت پودر شده را که اکسيد آهن موجود در مريخ است، به اين فلاسک‌ها اضافه کردند. با ادامه پروسه به هم ريختگى اين نمونه‌ها محققان مشاهده کردند که اين شن‌ها قرمزتر و قرمزتر مى‌شوند. مريسون مى‌گويد:‌ فکر مى‌کنم با اين شبيه سازى ما به خوبى پروسه‌اى را نشان داديم که توضيح مى‌دهد ، چطور غبار روى مريخ بدون وجود آب مايع قرمز رنگ شده‌اند. وقتى دانه هاى شنى درون فلاسک‌ها به شدت به هم ريخته و با يکديگر اصابت مى‌کنند، پيوندهاى شيميايى برخى از آنها مى‌شکند و در تماس با مگنتيت ماده معدنى جديدى تشکيل مى‌دهند که هماتيت نام دارد. هماتيت اکسيد آهنى است که رنگ قرمز تندى دارد. محققان مى‌گويند: هر چند هنوز وجود قطعى اين فرايند در مريخ به اثبات نرسيده، اما دستاورد بسيار مهمى است که بسيارى از فرضيه‌ها درباره مريخ را تحت الشعاع قرار خواهد داد. ايسنا